Onsdag 26. Mai, 2004
Fann ved ei tilfeldigheit dette innlegget, som eg visstnok har skrive ein for nesten eitt år sidan, eller 18. juni 2003 for å vere nøyaktig. Innlegget ser litt uferdig ut, men eg legg det ut likevel.
På jobb har vi ein del teknofobe damer. Ja, eg skriv teknofobe damer
, der er nemleg ikkje så mange menn der eg jobbar. Og stadig vekk får eg høyre om frustrasjonane deira over å bli pressa til å nytte nettbaserte tenester. Er det så gale?
tenkjer eg. Men etter kvart skjønar eg det meir. Frustrasjonane går ikkje så mykje på at tenestene er blitt nettbaserte, men meir på at tenestene som blir tilbydd er ukomplette, vanskelege å skjøne — ja, rett og slett lite brukarvennlege.
Sprettoppvindauge med reklame er irriterande. Ikkje berre fordi det er reklame, men fordi vindauga gjerne tek fokuset bort frå vindauget ein jobba med i utgangspunktet. Så kvifor vel enkelte tenester å tvinge brukaren til å forhalde seg til fleire vindauge på ein gong?
For meg som er vant med å jobbe med fleire vindauge på skjermen samstundes, er det ikkje alltid lett å sjå kor vanskeleg det kan vere å forhalde seg til eit lite vindauge med viktig informasjon som plutseleg sprett framfor det store vindauget ein jobba med, for så å forsvinne bak det att, fordi ein kom borti museknappen og trykte på det store vindauget. Eller når tilbake-knappen brått ikkje virkar fordi lenkja ein trykte på opna sida i eit nytt vindauge. Det er ikkje berre enkelt og elegant med slike løysingar.
Eit anna moment er det at nettbaserte tenester ideelt sett skal vere tilgjengelege 24 timar i døgnet, alle dagar i året, bortsett frå dei dagane ein faktisk har tenkt å bruke dei. Anten er det sikkerheitskopiering eller systemoppgradering som gjer tenestene utilgjengelege, eller så har det oppstått ein teknisk svikt som gjer at tenestene rett og slett ikkje virkar. Ofte er óg feilmeldingane vanskelege å forstå, eller fullstendig fråverande. Å kun få opp ein kvit skjerm når ein skal stadfeste bestilling av dyre togbillettar, vekkjer ikkje akkurat tilliten til tenesta.
Problem som for ein tenesteutviklar kanskje kan verke bagatellmessige, kan vere som eit uoverkommeleg fjell for ein som allereie har skrekken for tekniske dippeduttar.
Av: Chris, 26. Mai 2004, kl. 18.32
Særleg artig var det å finne att dette innlegget, med tanke på at eg i dag kunne lese i Tidsskriftet Sykepleien om at medikamentrekning og dataundervisning skårar dårlegast blant sjukepleiarstudentar. Ei undersøking gjort av TNS Gallup for NSF Student viser at studentane var minst nøgd med undervisninga innan medikamentrekning og elektronisk pasientjournal/elektroniske sjukepleiedokumentasjonssystem, medan dei var mest positive til praksisdelen av utdanning.
Det overraskar meg heller ikkje. Det er i praksissituasjonen ein lærer mest, og personleg synest eg sjukepleiarutdanninga har gått tre skritt bakover i utviklinga ved å kutte dramatisk ned på praksisdelen til fordel for teori. Dessutan er nok gjennomsnittssjukepleiarstudenten mindre glad i matematikk og teknologi, og mest interessert i pasienten og pleie.